Wspólny język
Nazwane soczewki do odczytywania sytuacji w grupie i prowadzenia rozmów
Niewielki zestaw modeli, z których platforma korzysta, i korzysta z nich uczciwie. Żaden z nich nie jest nasz; wszystkie to sprawdzona w praktyce wiedza zapożyczona od ludzi, którzy wiedzieli, co robią. Nazwaliśmy je, ponieważ wspólne słownictwo pozwala na błyskawiczne prowadzenie trudnych rozmów.
Każda soczewka nazywa coś, czego nie opisują inne. Nakładają się na siebie, zamiast ze sobą konkurować. Czytaj w dowolnej kolejności — wybierz to, co najbardziej przemawia do Ciebie w tym momencie.
Fundamenty metodologii — przeczytaj je przed rozpoczęciem korzystania z systemu
Niewielki zestaw pojęć, nad którymi warto się pochylić, zanim przejdziesz do symulatora, PDP, Planera Lekcji lub laboratorium. Przeczytanie żadnego z nich nie zajmie więcej niż dziesięć minut. Pierwszy z nich redefiniuje sposób, w jaki platforma w ogóle mierzy sukces; pozostałe dają Ci nazwane soczewki, z których platforma korzysta podczas każdej oceny, wskazówki i obserwacji. Przeczytanie ich na początku sprawi, że wszystko, co nastąpi później, zyska odpowiedni kontekst.
Cel 85% — zrównoważona praktyka
Inżynieryjna zasada 85. percentyla, uczciwie zastosowana do ludzkich możliwości. Dąż do poziomu 85% z wahaniami w górę i w dół. Traktuj to jako sukces. Oprzyj się perfekcjonizmowi dążącemu do 100%, który łamie ludzi. →
Soczewka 1Cztery preferencje uczenia się
Cztery postawy ujawniają się raz po raz w każdej grupie osób uczących się. Z jakiej postawy korzysta każda z nich w tym momencie — Działacza, Pragmatyka, Teoretyka czy Myśliciela? Honey i Mumford nadali im nazwy. →
Soczewka 2Pięć etapów — rozszerzone
Pięć etapów żałoby zastosowanych poza kontekstem osierocenia — do każdej straty, jaką osoba mająca władzę może wywołać u kogoś, za kogo jest odpowiedzialna. →
Soczewka 3Dynamika trójki
Model oparty na trzech rolach pochodzący z brytyjskich szkoleń policyjnych — napastnik, ofiara, ratownik — który wyjaśnia znacznie więcej napięć w grupie, niż mogłoby się wydawać, daleko wykraczając poza swój pierwotny obszar. →
Soczewka 4Zarządzanie konwersacjami
Z wywiadu śledczego — krok, który wyrywa milczącą grupę z oczekiwania na instrukcje i skłania do mówienia, decydowania oraz brania odpowiedzialności. Zadawanie pytań, a nie podawanie gotowych odpowiedzi. Cierpliwość. →
Soczewka 5Umowa
Wspólnie wypracowane porozumienie, które zmienia postawę grupy z posłuszeństwa w poczucie współodpowiedzialności. Moment o największym wpływie, z którego istnienia większość edukatorów nie zdaje sobie sprawy. →
Kiedy potrzebna jest pomoc we wdrożeniu
Przeczytanie tych fundamentów to połowa sukcesu. Przeniesienie ich do swojej klasy, na spotkanie zespołu czy do praktyki zarządzania — czyli ten etap, w którym teoria faktycznie zakorzenia się w środowisku — bywa trudniejsze do zrobienia w pojedynkę.
Możesz zaprosić Gary’ego, aby przyjechał do Ciebie i pomógł Ci przejść przez proces wdrażania zdobytej wiedzy w Twoim środowisku pracy. W tym samym czasie będzie on pracował z ludźmi, z którymi będziesz współpracować — przygotowując ich na nadchodzące zmiany oraz na nowy styl edukacji lub pracy, którego doświadczą. Edukowanie i przygotowywanie tych osób to część tego procesu, a nie sprawa drugorzędna.
Jeśli pomoc we wdrożeniu byłaby przydatna, napisz bezpośrednio na adres gary@nowiseeit.org lub skorzystaj z naszego formularza opinii. Żaden z tych fundamentów to nie teoretyczny bełkot — wszystkie one wskazują na praktyczną, dobrą metodologię pracy w Twoim środowisku, a oferta partnerstwa jest tu po to, gdy proces wdrożenia wymaga dodatkowej pary rąk.
Dlaczego ta sekcja istnieje
Głębszym założeniem platformy jest to, że ludzie, którzy wykonują odpowiedzialną pracę na rzecz innych — nauczyciele, menedżerowie, medycy, facylitatorzy, każdy, na kim spoczywa asymetryczna odpowiedzialność związana z władzą — pracują najlepiej, gdy dysponują wspólnym słownictwem do opisywania tego, co widzą. Pięć poniższych soczewek wyłoniło się z życia i pracy w klasach szkolnych, salach treningowych, na spotkaniach menedżerskich, w rozmowach rodzinnych — z rzeczywistych scenariuszy z prawdziwymi ludźmi, realnymi sytuacjami, problemami i pozytywnymi rezultatami. Te wzorce istniały, zanim którykolwiek z nich zyskał nazwę.
Tam, gdzie to, nad czym pracujemy od lat, zostało już opisane — w innym języku — przez ludzi, którzy dokładnie to zbadali, uczciwie wskazujemy tę zbieżność. Pięcioetapowy cykl, który Elisabeth Kübler-Ross opisała w kontekście żałoby. Cztery postawy uczenia się, które Peter Honey i Alan Mumford zdefiniowali dla edukacji dorosłych. Język stanów Ja z Analizy Transakcyjnej Erica Berne’a. Model trzech ról z brytyjskich szkoleń policyjnych z lat 80. Dyscyplina zadawania pytań zaczerpnięta z wywiadu śledczego. Istota tych pojęć została sprawdzona w praktyce. Nazwy, które nadali im inni, to przydatne etykiety dla tego, co już istnieje. Używamy tych etykiet i odsyłamy czytelników chcących dowiedzieć się więcej do oryginalnych prac, ale nie udajemy, że naszą własną praktykę wyczytaliśmy z książek.
Sprawiamy, że ta praktyka jest łatwa do wdrożenia dla edukatorów (i szerszego grona praktyków) w wymiarze dostosowanym do ich tygodniowego planu zajęć, a nie w skali pięciodniowego szkolenia wyjazdowego. Symulator scenariuszy platformy — obecnie w fazie projektowania — to jedno z miejsc, w których te soczewki ożywają jako przestrzeń do ćwiczeń. Ta sekcja to drugie takie miejsce: przestrzeń do czytania, głębszego namysłu i budowania słownictwa opartego na nazwanych wzorcach we własnym tempie, przed jakimkolwiek scenariuszem lub zupełnie bez niego.